در ايران پيش از اسلام نيز ريشه هاي ساخت مناره به چشم مي خورد. پيش از اسلام، منار (ميل) عنصر نمادين براي راه جويان بيابانها بود که در حيطه حکومت ساساني، نوعي آتشگاه نيز محسوب مي شد و مسئوليت نگهداري آتش آن بر عهده  موبدان گذاشته شده بود. هدف از ساخت مناره ها در آن زمان، عبادت و راهنمايي مسافران بود و پس از اسلام در کنار مساجد، عنصري نمادين گشت براي هدايت ديده و دل به سوي مکان مقدس مسجد.

به طور کلي، مؤذن از همان آغاز اسلام جايگاه مخصوص داشته است. هم چنان که بلال در زمان پيامبر اکرم بر بلندترين بام هاي منازل و يا بر روي استوانه اي مي رفت و اذان مي گفت. اذان گفتن از بام خانه پيغمبر تا مناره هاي رفيع قرون بعد، مسيري طولاني را پيمود. 

قديمي ترين مناره ها در ايران از همان قرون اوليه اسلام، در آناتولي از قرن پنجم هجري و در هندوستان از قرن هفتم هجري به بعد ساخته شدند. علي الظاهر، زينت دادن، منقوش کردن و رنگين کردن مناره ها از نيمه قرن سوم هجري به بعد مرسوم شد و آيات و احاديث نبوي در قالب تزيينات آجرکاري، گچ بري و کاشیهای رنگی بر مناره ها نقش بستند.